Home

Weer thuis
De laatste dagen was er geen mogelijkheid meer om op de site te schrijven, daarom maar even thuis het Ubomi Obutsha verhaal afsluiten, maar in je hoofd en hart krijgt het weer een enigen plaatsje.
De laatste week is er eigenlijk niet zo heel veel bijzonders meer gebeurt, het was nl noodweer. Regen storm wind en koud, dan te bedenken dat hier geen verwarming aanwezig is, hooguit een straalkacheltje.                    Hier zeggen ze, P.E heeft 3 seizoenen op een dag, en dat klopt wel. 

  Vanwege het slechte weer konden er ook geen thuisbezoeken gedaan worden, en werden de ochtenden meestal besteed aan de daycare kids spelletjes, kleuren, zingen dansen,zelfs een Hollandse afscheidsochtend met koekhappen, snoepje duiken, spijker poepen en als klap op de vuurpijl friet met mayo.

Ook heb ik nog een soort van klinische les over wondverzorging gegeven, dat was leuk.   

The Funearl service.
Nou dat was me wat.
Om 9.00uur waren we een paar dames en ik in het huis van Mamma Matty  haar dochter en de rest van de familie aanwezig.
Alles werd in groepjes ingedeeld, dat had ik pas later door.
De familie zelf zat in de “slaapkamer’ de belangrijke gasten, oudere dames en mensen uit de kerk in de “woonkamer’ en een gedeelte in de “keuken” de rest buiten.
Toch wel zo’n 80 mensen.
Midden in de kamer stond er een heel klein wit kistje, met daarop het enige bosje bloemen wat ik had mee gebracht, en de foto die ik had laten uitvergroten en in een lijstje had gedaan.
Wij gingen in de keuken zitten, en niet lang daarna werd er zo aan mij getrokken dat ik uiteindelijk midden in de kamer zat precies voor het kistje.
Ze bedoelen het goed, maar ik voelde me wel erg ongemakkelijk.
Er werd 2 uur lang gezongen gedanst en gepredikt.

Geluk en verdriet.
Samen met 4 andere vrijwilligers gewandeld.
3 ½ uur gelopen, geen auto te zien en te horen, door een prachtig natuurgebied.
Het is een vallei die P.E. in tweeën splitst.
Jammer dat het hier al winter is, weinig vogels en bloeiende planten te zien.
In de middag zijn we met z’n tweeën nog naar het centrum gereden om daar nog “the Donkin Heritage Trail”te lopen.
Een wandeling van 5 km. rondom het centrum van P.E. met alle historische bezienswaardigheden.
We waren rond 15.00uur midden in het centrum, en er was niemand, tijdens het lopen kwamen we ook bijna niemand tegen, en dat op de zaterdag.
Zeer de moeite waard geweest, iets geleerd over de Dutch trekboer, die hier aan de Cape goed grond zochten, over de Fransen en de Engelsen militairen die hier hun posten hadden.
De koloniale stijl is hier nog duidelijk te vinden, jammer dat er geen geld is voor restauraties.

   
Het land dat je blijft verbazen.
 
Als je de tv aanzet gaat het alleen nog maar over soccer/voetbal.
Jacob Zuma geeft vandaag in Johannesburg het startsein  voor de kwalificatie voor  de spelen over exact 1 jaar.
Allerlei “belangrijke” mensen van de fifa en voetbal bobo zijn in dit land.
De grootte vliegvelden zijn bijna klaar voor de aankomst van de velen soccer spelers en fans.
Maar hier in P.E. de hele stad staat nog op zijn kop, alle wegen rond het stadion zijn opgebroken,normaal gesproken gaat  alles gaat hier heel heel langzaam.
Maar nu, het stadion is in een record tempo neergezet.
Maar wat vinden de lokalen daar nu van?
Dolgraag willen ze wat  een wedstrijd zien,maar dat is alleen weggelegd voor de rijken, middelklas en genodigden.

Goeie more of Mholweni
 
Dat betekend goede morgen in  het Afrikaans en Xhosa.
Een raar land, zoveel verschillende talen worden hier gesproken, en van dat Xhosa is niets te verstaan maar wel mooi om te horen al dat geklik met de tong.
Het blijft een land van tegenstellingen, wat alles betreft, arm en rijk, wit en gekleurd, koud en warm, goedkoop en duur.
 
Maar wat elke keer weer opvalt is dat de mensen zo vriendelijk zijn en blijven lachen en zingen.
Wie je ook spreekt, de ellende is niet te overzien, toekomst perspectief nihil.
Het dagelijkse leven gaat hier gewoon door.
Met mijn dubbele naam hebben ze hier veel moeite mee, eerst was het gogo of Umakhulu= oma, maar nu noemen ze mij auntty Marry, is tante Marie, ook goed.

Al weer een weekje hier.
De tijd vliegt voorbij, er gebeurt veel op een dag, zoveel dat ik alles op moet schrijven, ander vergeet ik veel.
Zo langzamerhand ga ik steeds meer mijn draai vinden.
Vrijdag gingen Vanessa en Wilma koekjes bakken met de kinderen, waar ze van genoten, en aan mij werd gevraagd of ik mee wilde gaan op “huis”bezoek.
Al lopend door de township kwamen we bij een vrouw van 35jaar die een hersenbloeding heeft gehad, 4 weken geleden.
Ze heeft 2 kinderen van 9 en 3jaar oud. De buurvrouwen zorgen wel voor haar, maar het ging niet meer.
In het hutje aangekomen troffen we een vrouw, die al die tijd al op bed lag, heeft diabetes en hoge bloeddruk, en geen medicijnen.
Beetje gekeken, en bedacht wat hier mogelijk is .
Verteld dat ze niet op bed kon blijven liggen, ging al doorliggen, en binnen een mum van tijd stonden er wel 8 buurvrouwen om mijn heen.

A few words……..
 
Eindelijk de mogelijkheid om wat op de site te zetten.
Wat jullie al gelezen hebben was de aankomst in Port Elizabeth, deze was heftig en spannend, gelukkig goed afgelopen.
Het gaat goed met mij.
Intussen al heel wat indrukken hier opgedaan, en zal er wat over vertellen.
Het project waar wij, Vannessa Wilma en ik werken heet Ubomi Obutsha, wat midden in een township ligt waar 30.000 mensen wonen, de armste van de armste. Het project heeft duidelijk een christelijke inslag, en dat is duidelijk te merken aan het gezang, en het bidden.
Mark is de chairperson en verantwoordelijk voor de fundraising, en laat ons het mogelijke zien, inclusief een tour door de township.
Wat opvalt is overal de troep en het plastic, Mark zegt: onze nationale bloem.
Maar verder, triest en uitzichtloos, maar niet aan de gezichten te zien.
De organisatie heeft vele projecten;
          Centre support;

2 juni 2009;   Rob schrijft (i.v.m. het nog niet kunnen beschikken over een laptop/internetcafe.)


Na en lange reis van >28 uur (!) en slecht weer, zondagavond om 19.00 uur in Port Elisabeth geland.
Na driemaal een poging tot landen te hebben gedaan, hetgeen door heftige wind en regen niet lukte, eerst naar George om daar te tanken en beter weer af te wachten. Uiteindelijk na weer twee pogingen, lukte het dan toch.
Kil en nat ter plekke. In het vliegtuig is vel paniek en luchtziekte geweest; ik zelf had gelukkig geen last
Ben door ene Marc naar ons verblijf gereden; ommuurd en veilig in redelijk blanke wijk ; drie ruime slaapkamers , kleine woonkamer zonder eettafel of -stoelen.
Maandag Vanessa en Wilma gearriveerd; deze twee zonder vertraging.
Dinsdag zullen we met Marc de wijk in gaan om polshoogte te gaan nemen.
Het ziet er naar uit dat men voornamelijk handen om te helpen nodig heeft.

Het is inderdaad bijna zo ver, vandaag mijn paspoort gehaald, koffer half gepakt, en zaterdag tegen 11.30 uur vertrekken.
In Durban wist ik precies wat mij te wachten stond, maar nu in Port Elizabeth, totaal blanco, 'n pilot, maar wel spannend.
Na een drukke periode achter de rug, nu wat rust om me wat voor te bereiden.
Toch nog wat geld en spullen ontvangen, waarvoor dank.
In P.E. is het nu winter, ook zo vreemd, wat moet je mee nemen, s'avonds is het best wel koud, maar overdag valt het wel mee.
Ik vlieg via Lonon naar Cape Town en daarna door naar P.E en kom daar tegen 12.00uur aan. Dan begint een nieuw avontuur.
Ik hoop jullie op de hoogte te kunnen houden.
Groeten Anne-Marie

Het Be More gevoel heeft weer toegeslagen, en ik ga weer naar Zuid Afrika.
van 30 mei t/m 28 juni.
De vliegreis is net geboekt.
Samen met een andere vrijwilligster Wilma, die nu op een ander projekt werkt, gaan we samen kijken of dit projekt geschikt is voor vrijwilligers.
Het projekt heet Ubomi Obutsha.
Gelegen bij Kwazakhele een township bij Port Elizabeth.
De cirkel van armoede die zoveel mensen in haar greep houdt, doorbreken, dat is de missie.
In de township wonen 1800 mensen, waarvan 92% kinderen.
Ubomi, zorgt speciaal voor de jongste leden van de maatschappij.
Dat zijn de eerste gegevens waar we het mee moeten doen.
Deze pilot is een bijzondere uitdaging, om te kijken wat we in 1 maand voor elkaar kunnen krijgen.
Ik durf die uitdaging wel aan.
Volgende meer.
Anne-Marie

Weer thuis.
De hond net uit gelaten in de regen en de kou en, o wat mis ik Zuid Afrika
De zon, Durban, de kinderen en de mensen van Umthombo het leven daar.
Alles eigenlijk.
Er komt zo veel op me af, het zal wel even duren voor dat alles een plaatsje heeft in mijn hoofd en mijn leven.
Eigenlijk zou iedereen aan willen raden om een aantal weken ontwikkelingswerk te gaan doen, bij Be More is er voor elk individu wel iets te vinden.
Het is goed voor jezelf, je leert er veel, je gaat anders naar mensen en dingen kijken.

Als ik de vele foto’s terug zie die ik gemaakt heb, komt er elke keer weer een glimlach op mijn gezicht
Voor Be More hebben ze een foto gevraagd om op te sturen als herinnering aan het project.
Ik kon er geen eén kiezen en heb er 5 opgestuurd, ik had ze alle 700 wel kunnen sturen.
Achter elke foto zit een verhaal, en op die manier zijn ze allemaal even bijzonder en waardevol.

Bijna voorbij.
Zoals jullie wel gemerkt zullen hebben zijn wij de Paasdagen goed doorgekomen. Veel gezien en gedaan, en ons zelf prima vermaakt.
Maar onder tussen is het aftellen begonnen, het is zo snel gegaan, en we zouden best nog een maandje willen blijven.
Je gaat de mensen van Umthombo beter kenen en als het mogelijk is, proberen je iets bij te sturen.
Wij zijn ook een beetjes aan het tempo en de werkwijze gewend geraakt, maar dit wil niet zeggen dat het onze manier is.
Verder als de dag zelf kijken, lukt hier echt niet.
Plannen maken voor de volgende dag, bezoekjes afleggen, verband verwisselen, hechtingen verwijderen, het lukt niet.
Maar ook dat verhaal heeft weer twee kanten, of de kinderen zijn er niet, of wij zijn er niet.

Door sommige meisjes van 18+ komen er wat problemen in het Centre.
De jongens komen er op af, het zijn de oudere jongens die we eigenlijk liever niet willen hebben.

Ook wij waren vrij met de Pasen.
4 dagen hebben we ons vermaakt. Zie foto's
Van Durban naar Pietermautisburg en het strand.
Het is wel afzien hier.
PS: de rasta vrouw is Irene

Dit zal waarschijnlijk uit Tekweni = Durban het laatste bericht zijn.
Als ik ga schrijven moet ik er echt even voor gaan zitten wat ik allemaal zal gaan vertellen.
Er gebeurt hier zoveel op een dag, dat je soms niet meer weet wat er de vorige dag gebeurd is.
Maar het blijft staan dat we het hier prima naar ons zin hebben, nog geen moment onveilig gevoeld hebbeen, en genieten van elk moment wat er ook gebeurt die dag.
Het is niet altijd even leuk, maar je probeert er toch het positieve gevoel op dat moment uit te halen.
Zo ook gisteren, we reden met de ambulance door de stad en we vonden daar een jongetje zitten alleen, die uit een vuilnisbak wat schoenen aan het halen was.
We stopte om te zien wat er hand was, het pus kwam van zijn benen aflopen.
De wond schoon gemaakt en verbonden, en er werd gevraagd wat er aan de hand was.
Hij vertelde dat hij 20jaar oud was, en net afgestudeerd.

Zoals jullie misschien wel zagen was mijn verhaaltje nog niet helemaal af, geen bereik meer.
Nu nog het slot.
Ngiyabonga = Bedankt
Vanuit Durban wil ik al mijn sponsoren bedanken, en al de mensen die met me mee leven.

PS: 1 het regent al een paar dagen hier en het waait behoorlijk, denken we op die manier toch nog aan Nederland.
PS: 2 Anneke, met je meisje gaat het prima, en er zijn al weer 3 kinderen bij gekomen
PS;3 Als het lukt wat foto’s
Groeten Anne-Marie